بعضی از دوستان با وقایع بین المللی همانطور برخورد می کنند که با یک بازی تیم فوتبال!شما دوست دارید تیم فوتبالی که هوادارش هستید همیشه بهترین نتایج را بگیرد،با تیم های خیلی خیلی بزرگ مثل المان و ایتالیا و فرانسه بازی کند و مرتب در مجامع بین المللی از بازیکنانش تعریف و تمجید کنند.حاشیه خیلی کمی داشته باشد و فقط اخبار پیروزی های پی در پی انها در جهان مخابره شود.هر وقت یک مجله یا سایت معتبر را مشاهده می کنید از تیم شما و به عبارتی خود شما اخباری باشد!
خوب دوست عزیز من عرصه سیاست یک فرق های کوچکی با تیم ملی دارد.حتی همان فوتبالی که شما خیلی دوستش دارید یک ظاهر دارد و یک باطن.این ظاهر زیبایی که من و شما روزی چند بار شیفته اش می شویم و برایش هورا می کشیم کاملا در خدمت باطن ان است و همانطور که همگی می دانید باطن فوتبال اقتصاد است و این ظواهر فریبنده اهمیت چندانی برای صاحبان صنعت فوتبال ندارد،بی اهمیت هم نیست ولی ...خودت بلدی دیگر توضیح نمی دهم.
در سیاست هم یا چشم می گویی یا خورده می شوی!شق سومی وجود نداشت تا اینکه پدران من و شما انقلاب کردند.چند دهه طول کشید که جهان از حالت دو قطبی خارج شد و مثلا امریکا قبول کرد که سیاه ها هم می توانند یک زندگی بخور و نمیری داشته باشند یا مردم امریکا فهمیدند که خدا بقیه جهان را برای بردگی انها نیافریده است ولی خوب هنوز هم سیاستمداران المانی مثلا به خاطر رفتارهای هیتلر با مردم بقیه جهان شرمنده نیستند و به یهودی هایی که خودشان سنگشان را به سینه می زنند حاضر نیستند غرامت بدهند.
هنوز هم راه نرفته پیش رو داریم ولی خوشحالیم که امروز می توانیم در اصفهان به انگلیسی بگوییم:"لطفا روی چمن ها راه نروید،این چمن ها از پول مالیات ما سبز شده اند".
اگر امروز فرانسه و المان و امریکا از ما عصبانی هستند چون حاضر نیستیم در مورد مسائل داخلی کشورمان حتی اندکی حق برایشان قائل شویم یعنی ما ۳-۰ جلو افتاده ایم.اگر ما با انها بازی تدارکاتی نمی کنیم یعنی انها در حد المان هیتلری پایین امده اند.
اگر ما با قوانین دیپلماسی عمومی( مثل دوز بازی خودمان می ماند)یکی یکی کشورهای امریکای جنوبی و افریقایی را باخودمان همراه می کنیم یعنی توپ و میدان دست ماست.
با توجه به اینکه همه جای دنیا بلند شدن از سر سخنرانی فردی بلند مرتبه از لحاظ علمی یا سیاسی را بد می دانند وقتی کشورهای زورگو به هر دلیلی صحن سازمان ملل را ترک می کنند یعنی چه بخواهند یا نخواهند اسیر بازی احمدی نژاد شده اند.جتما به این توجه داری که صحن مجمع عمومی سازمان ملل را نمی شود وتو کرد و گرنه حتما به دلیلی سخنرانی و حضور هیئت ایرانی را وتو می کردند!
عزیز من!اگر ما باخته ایم چرا نتانیاهو در صحن مجمع عمومی از شدت خشم به سران دیگر کشورها ناسزا می گوید؟
اگر ما باخته ایم چرا فرانسه و المان و امریکا در پایان این دور هم ایران را تهدیدی بزرگ می دانند؟خوب مرده که لگد زدن ندارد!!
البته ابرقدرت شدن هزینه هم دارد.جزء هشت کشور برتر جهان در عرصه های گوناگون شدن راحت نیست ولی این راهی است که به فضل الهی هفتاد درصد ان را با خون عزیزانمان و تحمل تحریم های گوناگون پیموده ایم.صبور باش!خدا با ماست!
باید یاد بگیریم در عرصه های بین المللی سطحی نگر و کوته فکر نباشیم.راهی که می رویم وابسته به اشخاص نیست که بر سر اختلافات داخلی هستی مان را ببازیم.راحت ترین راه برای تحمل عواقب بعد از باخت این است که به تماشاگران رقیب بفهمانی که ما بردیم و شما باختید.چه جوری؟
-ما کوتاه نمی اییم!ا
هشدار تند اوباما،سارکوزی و براون به ایران
-وای!بدبخت شدید!
ایران با افزایش فشار و انزوای بیشتر روبرو خواهد شد(همراه با عکس خشمگین اوباما)
-اگر داور 3 تا پنالتی به نفع ما بگیرد...
استقبال آمریکا از 'همکاری' ایران با آژانس درباره مرکز اتمی جدید
پ.ن:لینک ها به سر تیتر های بی بی سی است.ظاهرا با ف.ش باز نمی شود.خودتان بروید بخوانید.
+ نوشته شده توسط سوده در یکشنبه پنجم مهر 1388 و ساعت
3:40 |